 |
Hai,
Mijn naam is Bianca, geboren en getogen in Nederland en woonachtig in een klein plaatsje Swifterbant .
Wat deze weblog precies gaat bevatten is voor mij nog een raadsel. Het kunnen gedichten zijn, persoonlijke schrijfsels of zelfs inzichten of gesproken teksten waarmee ik bedoel dat de berichten door gekomen zijn via mij zelf.
Al met al, fijne lees plezier en wil je ergens reageren, ga gerust je gang.
knufs, en tot ziens, bianca
------------------------------
My name is Bianca.
Born in the Netherlands
This page is a part of my dutch website called Spiritlijn, and because I am dutch some of my english words aren't written correctly :)
|
 |
|
|
|
Friday, August 06, 2004
When life meets destiny, the destiny star arrives.
Posted at Friday, August 06, 2004 by biancasplace
Permalink
Na vele maanden van dwalen in allerlei steden, bergen, dalen en duinen, keerde het kind weer terug naar huis.
Ergens wou ze liever niet, maar merkte gaande weg op haar weg dat ze toch naar het thuisfront werd gebracht.
Telkens als het thuisfront haar belde, nam ze liever niet op. Nee, eigenlijk wou ze er niets meer mee te maken hebben.
Maar onderweg gebeurde er vele dingen die wezen dat ze echt terug naar huis moest gaan.
Het was begonnen op de dag dat ze een enorme witte flits licht zag, twee dagen achter elkaar.
Het thuisfront wachte op haar, en waarom ? omdat ze blijkbaar toch nodig was of dat ze daar behoorde te zijn ?
Iedere keer als ze dacht dat ze niet naar huis liep, liep ze toch richting haar eigen thuis zijn.
Vaak ontweek ze de dingen, tekens die ze tegen kwam die haar herinnerde van haar thuisfront, maar telkens werd ze met haar neus op de feiten gedrukt dat het niet anders kon.
Als zij niet terug zou gaan, dan zou men haar wel vinden en bereiken op een andere manier.
Op een manier waarbij ze zelf even niet door had, daar haar thuisfront haar naar huis wilde begeleide.
Maar diep in haar hart wilde ze eigenlijk wel naar haar thuisfront, maar de herinneringen van wat er was gebeurt gaf haar juist meer angst en had haar zodanig veranderd dat ze eigenlijk toch ergens niet meer dit wou meemaken.
Inmiddels jaren verder komt ze langzaam aan toch terug bij haar thuisfront.
Ze luisterde toch altijd naar haar gevoel, iets wat ze niet af zou wijzen en kon ook niet de aanwijzingen ontkennen die ze tegen kwam tijdens haar reis tussen de bergen en de dalen.
Zo werd ze geconfronteerd met woorden die haar toen jaren geleden ook gezegd waren. Ze schrok hier hevig van en wist niet wat ze moest doen, want ze wou dit niet meer, totaal niet meer.
Ze kwam mensen tegen die dicht bij haar wouden staan, iets wat zij liever niet meer had.
Wankelend liep ze haar bergpassen af. Afvragen van wat het nu is.
Gelukkig kon ze er goed mee omgaan. Ze wist heel goed wat er te verwachten was en wat er gaande was, en langzaam aan liep ze haar bergpas verder af en keerde op een zeer rustige tempo toch de richtingen in van het thuisfront.
Al wou ze het liever niet vanwege haar angst.
Ze miste het thuisfront enorm, ze zou het wel weer willen hebben zoals het was, voordat alles de mist in ging op de manier zoals het ging.
Onderweg kwam ze een nieuwe vriend tegen, met de angst dat ze ook deze weer zou verliezen, hield ze haar zelf van een afstand.
Immers had ze pas 3 vrienden verloren, door verraad, angst, liefde en zelfs de dood.
Nee, dat is iets wat ze niet meer wou. Maar ze wou wel weer vertrouwen in zij die het goed met haar hadden.
Met haar open wond liet ze toch stukje bij beetje haar zelf los tegen deze persoon en schrok toen hij met dezelfde woorden kwam die haar voorheen ook werden gezegd.
Immers die woorden waren excact dezelfde woorden die een ander ook in die dagen had gezegd, iets waarvan ze zelf zei Nee, ik ben niet zo, enz enz, en waarmee het de mis in waardoor ze het gevoel had dat ze gekruisigd werd door enkele van haar toenmalige vrienden.
Echter vergeven had ze ze wel. Het was wel uitgepraat en de reden van waarom men dat toen deed was nu ook bekend, maar ondanks dat was ze heel voorzichtig om niet weer deze wond te laten verwonden. Een wond die altijd nog aanwezig was en zou zijn.
Nee zei ze, ik ben niet zo , ik behoor daar niet. Een reactie van afschrik van wat er toen was gepasseerd.
Toch op een dag merkte ze dat er een patertje was die haar riep. Telkens weer, via haar dromen.
Ze wist dat ze niet alleen was, en niet in de steek was gelaten door het thuisfront. Nee , ze zouden er altijd voor haar zijn, hoe moeilijk ze het ook had, hoe naar ze het ook had.
Nee, zelfs hoe boos of afwijkend ze ook was naar het thuisfront toe, ze waren er altijd voor haar, telkens weer.
Zo besloot ze om toch maar voorzichtig de stap te nemen om terug te keren naar het thuisfront.
Het werd haar namelijk allemaal wat duidelijker toen ze verbleef in een klein tentedorpje waar ze via haar dromen werd gewaarschuwd voor een flinke wind vlaag die eraan kwam, zodat ze haar tent goed vast kon maken in die nacht, want de wind was flink aan het aanwakeren.
Ze wist dat ze niet alleen was, terwel ze totaal geen contact met het thuisfront had, ze was niet alleen, ookal voelde het zo. Het thuisfront wist haar hart te beroeren, haar ziel weer aan te raken, doordat de nieuwe vriend haar iets vertelde over het patertje.
En nu, nu was ze lichtelijk aan het ontwaken dat ze toch weer terug moest gaan naar het thuisfront die op haar wachte.
Echter op een zeer rustige tempo, stapje voor stapje, want flink er naar toe rennen is iets wat ze nog niet deed en ook niet zou aandurven.
Ze zal daarom ook voorzichtig op het pad lopen en de wegen betreden op haar eigen manier.
Immers van wat er is gebeurt heeft haar een hoop lessen te leren gegeven, haar eigen krachten te vinden en haar eigen tempo te vinden en op de manier te zijn zoals ze is.
Maar ze weet en wist en zeer zeker nu, dat het thuisfront op haar wachte, hoe afwijkend ze er ook nog voor zou zijn, ze zou en kon het niet meer ontkennen.
Bianca
Posted at Friday, August 06, 2004 by biancasplace
Permalink
Monday, July 12, 2004
Geschreven / Written on 5-30-2004
Many lives, many different kind of stories.
To tell , to you inner soul of delect.
To shine in all memory so beautiful
To beseen the holy word of God.
May thou be blessed upon a day
That the spirits has teached you well
See, encounter the many different kinds of lives.
That ones was know to us all in days.
Amen.
Posted at Monday, July 12, 2004 by biancasplace
Permalink
Sunday, July 11, 2004
In the total beginning of our life,
once to be know as stars
We encounterd many places, far beyond our human eyes
See upon those days, that was created by spiritual wisdom.
be your one salvation be your own encounter of the spirits inside of us all.
See upon those days, that salvation will be arrived.
To be know if all places, could be toghether as they arrive.
Many spaces beyond our imagable eyes.
Framed and hooked upon the sky.
They encounter us all from the inside of our soul.
To be and to share our wisdom of our child.
To be and hold on to the spirit inside.
We will meet again when destiny star arrise
Posted at Sunday, July 11, 2004 by biancasplace
Permalink
Friday, July 09, 2004
In the beginning of the stars
A star was born inside a reflexted chamber
Many lives to encount
Many lives to life.
To see the up coming stars
The stars of the inner sun shine
May your spirit walk in beauty
Like the destiny stars are ones born
Remember your spirit along the way
that you create the spirit to be.
Be life as wel as sunshine
May your life be well and many wishes come true
Be life, be yourself of starring sunshine in your live
Amen.
Posted at Friday, July 09, 2004 by biancasplace
Permalink
|
|
|
