We gaan terug naar het Licht Centrum:
Laat in de avond, nadat ze haar dagelijkse dingen weer gedaan had, stond ze eens stil waarom ze een bepaalde sfeer om haar heen voelde. Het was de sfeer van het thuisfront.
Terwel ze eigenlijk totaal geen tijd had gehad om daar aan te denken. Al toch voelde ze deze al de gehele dag , eigenlijk al sinds gisteren om haar heen.
Sinds de tijd dat ze zich allert voelt en een belangrijk antwoord op een belangrijke vraag had, lijkt het wel alsof de beelden niet stil staan.
Steeds weer zag ze die ene man van het thuisfront voor haar ogen.
In het midden een geometrische figuur achtige afbeelding wat hangt op zijn borstkast.
Ze vraagt zich af waarom het belangrijk is om te weten wat er komt, zoals een dood vogeltje wat op het ene seconde er niet ligt en een paar uurtjes later op dezelfde plek waar zij haar gedachte binnen kreeg, wel ligt.
Is het iets wat ik weet, vraagt ze haar zelf af, of is het iets wat me wordt verteld ?
Ben ik minder alleen geweest, dan ik zelf dacht. Ben ik vaker onder hoede geweest dan ik dacht, dacht zij bij haar zelf.
Wel knap vindt ze , want ze heeft er vaak zelf niets van gemerkt.
Vanavond zat ze er zo eens over na te denken, en krijgt in haar hoofd binnen: "We gaan terug naar het Licht Centrum".
Wat zou dat inhouden, dacht ze bij haar zelf. We gaan terug naar het Licht Centrum ?
Terug naar de grote hal ? van de ronde tafel ? Iets wat ze ook weer regelmatig voor haar ziet.
Als ze haar ogen sloot zag ze vaak de oude man voor haar, welke constant nog steeds zat te bladeren in het oude boek. Hij sprak nooit een woord tegen haar, enkelt en alleen bladerde hij door het boek.
Ondertussen keek haar patertje haar dan aan, en was ook zeer blij dat de contact met hem weer aanwezig was.
hmm dacht ze, zou hij het geweest zijn die mij dingen toch voorbehoede door het me te vertellen ?
Ze snapte er nog weinig aan, maar ze wist dat ze goed naar de geletterde gezongde teksten moest gaan luisteren.
Do you believe in Shame, iets wat ze hoorde tijdens het tenten verblijf bij de grote vlakte.
Ze dacht in eerste instantie dat het ergens anders over ging, want ze werd er midden in de nacht wakker van.
Do you believe in love?
Do you believe in shame?
And if love can conquer all, then why'd we only feel the pain?
I heard you speak my name
Heard you singing The Stones
So why your eyelids are closed
Inside a case of rust
Did you have to change all your poets fire into frozen dust?
Come Out
And if they taste the same, would you love again, or abandon both?
I don't think I ever cared
Believe my friend has gone
Keep saying it's alright, I'm gonna bring you back, but I know I'm wrong
There's nothing I can say
There's nothing left to do
Just that lately I've been so damn lonely when I think of you
And it may seem selfish now
But I hold on to the memory
Until all this fear, is washed away
Do you believe in love?
Do you believe in life?
Cause I believe a little part of you inside of me will never die
Ja, dit nummertje kon ze wel. En ze begreep nu wel waar het voor stond. Ze werd er niets voor niet mee waker en vaker dan eens kwam het op in haar gedachte.